Gerçek anlamıyla cahennem gibi bir haftayı ve SAT’la birlikte daha da fazla cehennemi yaşatan son 3 günü geride bıraktık ve koskocaman 10 hafta göz açıp kapayıncaya kadar bitti. Neler yaşadık bu 10 haftada derseniz tarif edilemez sadece yaşanır derim. Onlarca ders içi ve ders dışı uygulama, birbirinden değerli insanlardan mentor temasları, Çok zorlu 2 SAT.. Hepsi ne içindi peki? Kendini aşmak, sınırları zorlamak içindi.

Bu süreçte eksiklerimiz yanlışlarımız olmuş olabilir, Affola. Ama bu süreç bana çok değerli 10 birlik arkadaşı, daha da fazla Cyber Struggle feleğinin çemberinden geçmiş sürekli genişleyen ve gelişen bir topluluk bıraktı. Sınırların olmadığını herşeyin kafada bittiğini yaşayarak öğrendim. İmkansız denilenin sadece bir akıl oyunu olduğunu mental olarak gerektiği kadar hazırsam her şeyi mücadeleyle aşabildiğimi gördüm.

Şimdi ne hissediyorsun derseniz hafta sonlarım boşaldığı için o kadar da mutlu değilim. Her an incident gelebilirmiş tehlikesi geçtiği için de mutlu değilim. Bu süreç bana her zaman tetikte olmayı ve mücadelenin hiç bitmemesi gerektiğini, comfort zone’u terkedince ne kadar özgür olabildiğimi öğretti. Sınırlar sadece zihinlerde. Burada zorlanmayacağınızı düşünmeyin. Çok zorlanacaksınız ve kendinizi aşacaksınız. Bunun için bile Cyber Struggle yaşanır. Son ve çok önemli şunu da söylemeden geçemeyeceğim.

Bu yoğun ve zorlu öğrenme deneyimini yaşatan, her şey bittikten sonra o leş gibi kıyafetlerimizle o sıcacık aramıza hoşgeldin kucaklamasını yapan ekip için her şey yapılır. Bu arada artık yazmaya başladığımda kendimi (ilk günler çok zor gelirdi) otomatik olarak 200 artı eksi 5 kelime yazmış halde buluyorum 🙂 Her şey için teşekkürler.